6 Ocak 2017

Köşe

yıllar önce kendimi çok kötü hissettiğim bir gün, üzerine hiç düşünmeyerek kardeşimin odasına gitmiş, o, bilgisayarda oyun oynarken yatağının köşesine yatmıştım. tek bir söz söylemeden yatağın köşesinde iyice ufalmış, kendime sarılmış öylece uzanmıştım. o ve ben aynı odada farklı köşelerde sadece var olmaya devam etmistik, daha fazlasına da ihtiyacım yoktu. sanırım hayatımda en huzurlu hissettiğim anlardan biriydi. hala mutsuzdum ama korkmuyordum, sanki üzerimden bir yük kalkmıştı, sanki yeniden nefes almaya başlamıştım.

1 yorum:

bos dedi ki...

Ne güzel yazmışsın.Ben de benzer duyguları ifade etmek istedim dün gece birine galiba,sanırım beceremedim.Tıkanıyorum,anlatamıyorum içimdekileri.Gerçi ben de bilmiyorum ki ne anlatmak istediğimi...